Z takim punktem widzenia nie zgadzali się między innymi Susskind i 't Hooft, którzy pracując niezależnie pokazali, że utracie informacji w czarnej dziurze towarzyszyłoby gwałtowne wygenerowanie ogromnej energii. Zdaniem 't Hoofta, gdyby Hawking miał rację, to średnia temperatura całego Wszechświata podniosłaby się w ułamku sekundy do 1032 K.
Zasada holograficzna Równania dotyczące promieniowania Hawkinga wskazywały na to, że promieniowanie emitowane przez czarną dziurę nie jest w żaden sposób powiązane informacyjnie z materią absorbowaną przez czarną dziurę. Po dokładnej analizie 't Hooft odkrył, że w określonych warunkach „nadchodzące” cząstki mogą jednak wpływać na emitowane promieniowanie. Pole grawitacyjne wciąganych cząstek deformuje lokalnie horyzont zdarzeń, a zdeformowany horyzont emituje inne cząstki niż niezdeformowany. 't Hooft nie był w stanie do końca matematycznie opisać całego procesu, był jednak przekonany, że jest to możliwe przy użyciu matematyki teorii strun.