Materia ta wypromieniowana jest następnie z czarnej dziury w formie promieniowania Hawkinga. Według zasady holograficznej nie ma żadnej fizycznej przeszkody w postaci horyzontu zdarzeń, czy pokrywającej go membrany (ang. stretched horizon); stanowią one jedynie „holograficzne” projekcje.
Potwierdzenie eksperymentalne Jedną z konsekwencji założeń zasady holograficznej jest „ziarnistość” czasoprzestrzeni – jeżeli bity opisujące rzeczywistość mają rozmiar jednej długości Plancka (1,6×10−35 m), to „ziarna czasoprzestrzeni” są znacznie większe i mają rozmiar około 10−16 m. Jeżeli są one rzeczywiście tak duże, to ich wielkość jest dostępna dla współczesnych instrumentów badawczych i ich fluktuacje manifestowałyby się jako „szum holograficzny” możliwy do zarejestrowania w detektorach fal grawitacyjnych. W jednym z tych detektorów, GEO600, wykryto szum o częstotliwości 300–1500 Hz, którego pochodzenie nie jest jeszcze wyjaśnione, właściwości tego szumu są jednak dokładnie takie, jak przewiduje teoria. Inny, późniejszy eksperyment Europejskiej Agencji Kosmicznej w „Integral gamma-ray observatory”, opisany w artykule z roku 2011, wykazał jednak dla odległości większych od 10−48 m brak „ziarnistości” przewidywanej wcześniej na odległość Plancka.