OGPU skoncentrowało swoje działania na przywódcy powstańców atamanie S. Zabołotnym. Do jego oddziału udało się wprowadzić agenta ps. „Profesor”, którym był Dmitrij Buźko, przyszły pisarz sowiecki. Latem 1921 r. w walkach z wojskami bolszewickimi oddział S. Zabołotnego poniósł bardzo poważne straty. Atamanowi wraz z niewielką grupą podkomendnych, wśród których był D. Buźko, udało się wyrwać z okrążenia i ukryć w lasach. Jednakże napór oddziałów bolszewickich był tak duży, że ludzie S. Zabołotnego byli zmuszeni stale przemieszczać się, zmieniać miejsca ukrycia, unikać starć z wojskiem.
Dzięki sieci agenturalnej w terenie bolszewikom udało się pomimo tego namierzyć powstańców. Został za nimi posłany tzw. oddział pościgowy, który zaatakował obozowisko powstańców. Ponownie udało się atamanowi i kilku powstańcom zbiec (znowu był wśród nich D. Buźko). Do jesieni 1921 r. większość oddziałów Czarnomorskiego Powstańczego Wojska Kozackiego została rozbita (atamanów Bondarienki, Sołonienki, Leczenki, Derkacza, Dzierewiaga). Niektórzy atamani powstańczy po ogłoszeniu amnestii ujawnili się (Małyj, Burowski, Sołtys, Leszczenko). Część powstańców uszła za granicę. Zimą 1922 r. bolszewicy zastosowali nową taktykę, aby namierzyć atamana S. Zabołotnego, a mianowicie zaczęli rozstrzeliwać chłopów.