Sigeberht II Dobry (nieznana data urodzenia, zm. ok. 660) – władca anglosaskiego Królestwa Essex w okresie 653–ok. 660. Był zwolennikiem chrystianizacji Essex.

Źródłem informacji o jego panowaniu jest kronika Bedy Czcigodnego "Historia ecclesiastica gentis Anglorum".

Pochodził z rodu królewskiego - wywodził się w prostej linii od Aescwina – założyciela Królestwa Essex. Część badaczy uważa, że był synem Sexbalda, a wnukiem Sleddy. Z kolei inni sądzą, że był synem Saewarda i ojcem Sighere. W 653 objął tron po śmierci swego krewniaka Sigeberhta I.

Sigeberht sprzymierzył się z potężnym władcą sąsiedniej Nortumbrii Oswiu, co pozwoliło mu wydostać kraj spod wpływów Mercji i jej władcy Pendy. Nowy sojusznik namówił go do wyrzeczenia się pogaństwa i przyjęcia religii chrześcijańskiej. Chrztu udzielił mu biskup Finan w posiadłości Oswiu (w pobliżu pozostałości umocnień rzymskich, znanych jako Mur Hadriana). Badacze datują ceremonię na rok 653 lub 654 – w każdym razie przed najazdem armii Pendy na Nortumbrię.