Zimmerman zwyciężył zdecydowanie na punkty (w pierwszej i drugiej rundzie Brazylijczyk był liczony).
W rozegranym w grudniu w Jokohamie Finale WGP w walce ćwierćfinałowej pokonał Ewertona Teixeirę, odpadł jednak potem w półfinale, przegrawszy przez nokaut w trzeciej rundzie z Badrem Hari (w drugiej obaj - najpierw Hari, a potem Zimmerman - byli liczeni).
W 2009 roku ponownie awansował do turnieju o mistrzostwo K-1 (podczas Final 16 pokonał w walce rewanżowej Feitosę). Odpadł w ćwierćfinale, przegrywając z Remym Bonjaskym.
3 kwietnia 2010 zmierzył się w Jokohamie z Semmym Schiltem o jego pas mistrza K-1 w wadze superciężkiej. Przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów (27-30, 27-30, 28-30). Nie zdołał też po raz trzeci z rzędu awansować do Finału K-1 WGP, gdyż w Final 16 został znokautowany przez Daniela Ghițę. Mimo to otrzymał szansę występu w walce rewanżowej przeciwko Teixeirze, którą przegrał przez jednogłośną decyzję.
Swoją pozycję czołowego kick-boxera świata w wadze ciężkiej odbudował w 2011 roku, gdy odniósł sześć zwycięstw z rzędu (w tym 5 przed czasem) i zwyciężył w 8-osobowym turnieju Sper Kombat Fight Club w Rumunii. W maju 2012 roku w Sztokholmie po raz drugi w karierze zmierzył się z Semmym Schiltem. Stawką było inaugurujące mistrzostwo Glory w wadze ciężkiej. Przegrał przez techniczny nokaut w 3.