2 marca 1913 roku do Chemnitz nie dojechał tenor, zaproszony na gościnne występy i Richard zaśpiewał zamiast niego rolę Tamina w Czarodziejskim flecie. Obecny na przestawieniu dyrektor Opery Dworskiej w Dreźnie hrabia Seebach i dyrektor muzyczny Ernst von Schuch natychmiast podpisali z nim kontrakt. Ojciec dumny z syna stojącego u progu scenicznej kariery pozwolił mu używać nazwiska Tauber.
W Dreźnie podbił publiczność śpiewając repertuar liryczny. Zachwycano się jego niepowtarzalnym sposobem operowania głosem i subtelnymi, rozpływającymi się w powietrzu pianami. Jego atutami okazały się znakomite warunki fizyczne, zdolności aktorskie i muzykalność. Uważano go za niezrównanego interpretatora partii Mozartowskich. W krótkim czasie stał się bożyszczem drezdeńskiej publiczności. Jego gaża była pięciokrotnie podnoszona w ciągu pięciu lat spędzonych w Dreźnie. W krótkim czasie Tauber zmienił styl życia: kupił sobie samochód, garnitury zaczął zamawiać u najdroższych krawców w Berlinie. Zarobione pieniądze wydawał łatwo. Jednocześnie bardzo dużo pracował.