Florkowski wspólnie z Janem Steckim i Józefem Targowskim zasiadali w zarządzie Wydziału Rolnego Głównego Komitetu Ratunkowego oraz byli kierownikami ekspozytury CTR w Lublinie. Od 1916 r. Florkowski należał do Związku Ziemian. Podczas wojny tak jak większość narodowych demokratów i ziemian zachowywał postawę pasywistyczną. Jednak w obliczu manifestu dwóch cesarzy Florkowski podobnie jak przywódcy Klubu Polskiego i Związku Ziemian z Janem Steckim na czele stanął po stronie aktywistów i był sygnatariuszem rezolucji GKR aprobującej tzw. akt 5 listopada przyjętej w czasie zjazdu w Lublinie. Florkowski wszedł w skład utworzonej 7 listopada 1916 r. Komisji Organizacyjnej Instytutu Rolniczego w Puławach. W 1919 r. zmarła Maria Florkowska, żona Juliusza. Była szanowaną i kochaną w okolicy filantropką, udzielała pomocy mieszkańcom wsi, jak i fornalom, leczyła chorych przez co zaraziła się tyfusem. Po śmierci żony Florkowski wycofał się z życia publicznego, zmarł po długich cierpieniach 27 grudnia 1924 r. w Wygnanowicach. Pochowany został 30 grudnia na cmentarzu parafialnym (starym) w Fajsławicach w rodzinnej kaplicy grobowej wybudowanej wspólnie z bratem Józefem.