Muzyka Strausa odznaczająca się subtelną inwencją i żywym rytmem, trawestowała już to zniekształcony motyw wagnerowski, już to dźwięk klaksonu cesarskiego automobilu. Mimo to operetka na premierze 12 listopada 1904 roku nie odniosła sukcesu. Publiczność wybuchała wprawdzie niepohamowanym śmiechem, w przerwach podśpiewywała melodie ze spektaklu, odnosiła jednak wrażenie, że ogląda raczej jakiś żart okolicznościowy, a nie operetkę. Straus został zasypany komplementami prasyPrasa po spektaklu pisała: zawsze dowcipny, nigdy trywialny czy ckliwy, wszystko pełne ésprit i humoru, niewątpliwy talent parodystyczny, niebylejaki muzyk, publiczność stroniła jednak od przedstawienia i po 25 przedstawieniach Nibelungów zdjęto z afisza.

Niewiele lepiej powiodło się wystawionej na początku 1906 roku operetce Smok i królewna (Hugdietrichs Brautfahrt). Tym razem Rideamus i Straus, nauczeni doświadczeniem Nibelungów, postarali się o formę bardziej przystępną dla publiczności, zastępując offenbachowską parodię zdrowym sullivanowskim śmiechem. Libretto Rideamusa opowiada dzieje Hugdietricha, króla Bizancjum, który, przebrany za kobietę, udaje się do Salonik, by uwolnić i pojąć za żonę, strzeżoną przez smoka Schnidipumpfla, księżniczkę Miki. Akcja obfitowała w dobre sytuacje, a całość przepojona była romantyczno-baśniową poezją.