Wystawiony w Londynie podbił Anglię, a następnie Amerykę.
Po Bohaterach Straus rozdarty pomiędzy dążeniem do ideału i do dobrobytu, pisał rzeczy ambitne: subtelny balet Die Prinzessin von Targant (1912) wystawiony przez Hofoper, dwie komedie operowe dla Volksoper: Das Tal der Liebe (1909) i Die Himmelblaue Zeit (1914), ale też i bardzo przeciętne: Didi (1909), Die kleine Freundin (1913), a na rynek angielski: The dancing Viennese (1912) i Love and Laughter (1913). W 1914 wystawił w Strauss-Theater bardziej udaną operetkę Rund und die Liebe, później jednak nastąpiły znowu bezwartościowe: Die Schöne Unbekannte (1915), Liebeszauber (1916), Nachtfalter (1917).
Lata 20. W 1920 roku Straus, uznawany już za skończonego, odniósł sukces Ostatnim walcem (Der letzte Walzer), napisanym do bardzo dobrego libretta Brammera i Grünwalda . Po Ostatnim walcu Straus napisał jeszcze 12 operetek, 5 z nich można zaliczyć do jego szczytowych osiągnięć prowadzących do wypracowania dowcipnej i eleganckiej zarazem komedii muzycznej. Akcja wszystkich konstruowana była wokół jednej, efektownie zarysowanej postaci kobiecej, bo też główną wykonawczynią jego utworów była w tym czasie primadonna operetkowa Fritzi Massary.