Skala twardości Shore’a – jedna z dwóch skal twardości opracowanych przez amerykańskiego metalurga (1876–1936). Jedna służy do wyznaczania twardości materiałów metalowych, a druga niemetalowych.
Pomiary metali żelaznych (metoda skleroskopowa Shore’a) Pomiar skleroskopem Shore’a (opracowanym w 1906 r) odbywa się metodą dynamiczną. Stosowany jest np. w przypadku dużych przedmiotów, gdy nie można zastosować statycznych metod (tj. skali Rockwella, Brinella czy Vickersa). Pomiar polega na opuszczeniu specjalnego bijaka (najczęściej o masie 20 g) z określonej wysokości (zwykle 112 mm). Podczas uderzenia część energii opadania zmienia się w odkształcenie sprężyste bijaka i materiału, co wywołuje jego odskok. Wysokość odskoku jest mierzona skalą podzieloną na 130 działek. Twardość 100 jednostek ma stal hartowana niskostopowa. Zaletą pomiaru tą metodą jest niewielkie uszkodzenie powierzchni elementu i szybkość pomiaru. Wadą jest zależność wyniku pomiaru od modułu Younga próbki. Udoskonaleniem i rozszerzeniem tej metody jest metoda Leeba.
Pomiary materiałów niemetalowych (metoda durometrowa Shore’a) Termin skala twardości Shore’a odnosi się także do metody statycznej pomiaru twardości gumy, elastomerów i sztywnych tworzyw sztucznych. Dla takich materiałów Shore opracował ok. 1915 r.