Jego starania na rzecz zjednoczenia chrześcijan sprawiły, że był porównywany z Władimirem Sołowjowem.

Monarchista, w czasie II wojny światowej popierał działalność czetników Dragoljuba Mihailovicia, poparł również Milana Nedicia. Z tych powodów po II wojnie światowej był w Jugosławii oskarżany o faszyzmD. Gil, Prawosławie..., ss.168–169. Wiele jego wypowiedzi nosiło również znamiona antysemityzmu. Mikołaj (Velimirović) twierdził m.in., iż jedynie Żydzi są winni śmierci Jezusa Chrystusa, zrywając tym samym szczególne przymierze z Bogiem.

Jest autorem dzieł prozy poetyckiej, esejów, modlitw oraz przekładów tekstów teologicznychD. Gil, Prawosławie..., s.170. W swojej twórczości starał się dokonać przewartościowania pojęcia „teologia”, którą pojmował jako dyscyplinę łączącą filozofię przyrody, antropologię i metodę badania sytuacji człowieka w świecie. Zwłaszcza we wczesnych pismach traktował rozważania teologiczne jako specyficzną formę sztuki oraz filozofii kultury. Pragnął, by teologia zerwała ostatecznie ze scholastyką i stała się dynamicznym systemem rozważań nad całością ludzkiej aktywności, także w wymiarach kulturalnym i psychologicznym. W związku z tym, mimo faktu, iż nie stworzył ostatecznie jednolitego systemu filozoficznego, część jego apologetów uważa go za twórcę „kopernikańskiego przewrotu w teologii”D.