Udział duchownych prawosławnych w polityce jest tym samym w pełni dozwolony, czy wręcz zalecany.

Monarchizm i „teodemokracja” Świętosawie zawiera w sobie pochwałę monarchii serbskiej w kształcie powstałym w okresie rządów dynastii Nemaniczów, gloryfikację władców z tejże dynastii, ukazywanie ich jako przywódców świeckich i duchowych wszystkich Serbów. Niektórzy autorzy utożsamiający się z tradycją świętosawską nawoływali wprost do powrotu do Serbii średniowiecznejD. Gil, Prawosławie..., s. 139.

Jako inny dopuszczalny ustrój państwowy ideologowie świętosawia podawali specyficznie rozumianą demokrację – zachowanie demokratycznych form ustrojowych przy równoczesnym oparciu całości kultury i życia społecznego na etyce chrześcijańskiej („chrystokracja”, „teodemokracja”).

Misja narodu serbskiego Ideologowie świętosawia przypisywali Serbom szczególne miejsce w historii ludzkości, określając ich jako nowy naród wybrany, „naród-bogonośca” (nosiciel Boga)Naród-bogonośca (narod-bogonosac) (Serbia). Serbowie są w tej ideologii narodem wybranym, w którego losy w szczególny sposób ingeruje sam BógD. Gil, Świętosawie..., s. 12. Ich szczególnym zadaniem jest również obrona wiary – stąd wszystkie wojny, w których walczą Serbowie, traktowane są równolegle jako walka w obronie narodu i w obronie prawosławiaD. Gil, Świętosawie..., s.