W ciągu dwóch lat poprzedzających wybory Wenezuela zmagała się ze skutkami światowego kryzysu gospodarczego, spadkiem cen ropy naftowej i w konsekwencji zmniejszeniem wpływów budżetowych. Poparcie dla prezydenta Chaveza w przededniu wyborów wynosiło ok. 40-50% i było niższe niż w poprzednich latach. Demokratyczna Jedność liczyła na głosy obywateli niezadowolonych z polityki prezydenta.
Podczas kampanii wyborczej opozycja oskarżała władzę o manipulację okręgami wyborczymi (gerrymandering). Rządzący dokonali bowiem zmian w ordynacji wyborczej i granicach okręgów wyborczych. W rezultacie w niektórych z nich do uzyskania mandatu wystarczyło zdobycie ok. 20 tys. głosów, podczas gdy w innych niezbędnych było ponad 150 tys. Zdaniem opozycji, w konsekwencji do uzyskania 50% miejsc w parlamencie potrzebowała ona 57% wszystkich głosów.