Jako że Piotr I korzystał z pomocy angielskich sił Czarnego Księcia, część historyków uważa wojnę Dwóch Piotrów i Kastylijską Wojnę Domową na półwyspie Iberyjskim za część wojny stuletniej.
Przyczyną wybuchu wojny była rywalizacja między Aragonią a Kastylią. Piotr I rościł sobie pretensje do Królestwa Walencji, obejmującego część Murcji, Elche i Alicante, chcąc w ten sposób wzmocnić swoją pozycję na Półwyspie Iberyjskim. Piotr IV natomiast chciał osłabić kastylijską dominację w basenie Morza Śródziemnego, która teraz, wobec sojuszu z Genuą, jeszcze się zwiększyła. Napięcie między Kastylią a Aragonią wzrosło po tym, jak flota katalońska dowodzona przez de Perellósa wspomogła okręty francuskie w walce z Anglikami zajmując także dwa statki genueńskie w okolicach Sanlúcar de Barrameda. Rozwścieczyło to Piotra I uważającego Genuę za sojusznika i wyruszył on na czele swoich sił aby zatrzymać flotę de Perellósa, której jednak udało się uciec.