W 1918 roku został kapelanem Śląskiego Okręgu Wojskowego z siedzibą w Cieszynie i pierwszym ewangelickim duchownym w Wojsku Polskim. 3 września 1919 roku został przeniesiony do KrakowaO Śmiłowskim [dostęp 2010-09-28]. Pełnił tam służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr V na stanowisku szefa duszpasterstwa wyznań ewangelickich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu proboszcza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 2. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania ewangelicko-augsburskiego, a jego oddziałem macierzystym był Wydział Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych.
W latach 1927–1930 na łamach "Posła Ewangelickiego" publikował wspomnienia wojenne z czasów służby wojskowej w armii austro-węgierskiej oraz w Wojsku Polskim. Z dniem 30 listopada 1930 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 roku opublikował Z ziemi świętej nowoczesne „Wierzę” w którym to dziele zaprezentował się jako wolnomyśliciel i duchowy spadkobierca braci polskich.