Kozacy uralscy (także Kozacy jaiccy) – Kozacy zamieszkujący tereny nad rzeką Ural, wchodzący w skład Kozackiego Wojska Uralskiego. Zwani byli także kozakami jaickimi od starej nazwy rzeki Ural – Jaik. W ich skład, poza etnicznymi Rosjanami, wchodziło także wielu Tatarów, którzy jednak znali język rosyjskiWixman, Ludność ZSRR, s. 51..
Historia Dwadzieścia lat po podporządkowaniu sobie w 1577 terenów leżących nad Wołgą, na odcinku od Kazania do Astrachania, Rosja zaczęła zwalczać piratów grasujących na rzece. Do tego celu przeznaczono oddziały kozackieAlton S. Donnelly, Rosyjski podbój Baszkirii, 1968.. Część z nich, ścigając piratów, dotarła na rzekę Jaik. W 1580 r. zdobyli oni Saraj Jük. W 1591 kontynuowali walki, podporządkowując Rosji nowe tereny. W XVII w. Kozacy uralscy zostali oficjalnie uznani za odrębne wojsko i nadano im ziemię nad rzeką Jaik. W 1717 r. wzięli udział w ekspedycji na Chiwę, w wyniku której zginęło około 1500 Kozaków uralskich. Spis ludności z 1723 r. podaje, iż liczebność żołnierzy wśród tych Kozaków wynosiła 3196.