thumb|250px|Oficer kozaków orenburskich Kozacy orenburscy to kozacy wchodzący w skład Kozackiego Wojska Orenburskiego (ros. Оренбургское казачье войско) zamieszkujący prowincję Orenburską w czasach Imperium Rosyjskiego (dzisiaj jest to część obwodu orenburskiego, czelabińskiego i Baszkortostanu).
Po budowie fortyfikacji w 1734 roku, wokół mającego powstać w przyszłości Orenburga (oficjalnie założony w 1735 roku), władze zaczęły osiedlać tu kozaków z różnych części Imperium, przede wszystkim z Ufy, Samary i znad rzeki Iset. Było to podyktowane chęcią zasiedlenia tych ziem i zapewnienia im stałej obrony. W 1755 roku utworzono Kozackie Wojsko Orenburskie, liczące 2 000 żołnierzy.
W latach 1773–1774 kozacy orenburscy wzięli udział w powstaniu Jemieljana Pugaczowa, za co spotkały ich później represje, ale utrzymano ich w służbie. W 1798 roku wszystkie osady kozackie w południowej części Uralu zostały przyłączone do Kozackiego Wojska Orenburskiego (poza kozakami uralskimi). W 1840 roku ostatecznie wyznaczono granice zasięgu kozaczyzny orenburskiej i jej siły militarne. Od tamtej pory składała się z 10 regimentów kawalerii i 3 batalionów artyleryjskich.