Świątynia Bailin (chiń.: 柏林寺; pinyin: Bǎilín sì) – buddyjski zespół świątynno-klasztorny w Pekinie, w dzielnicy Dongcheng, położony na wschód od klasztoru Yonghegong. Od 1988 roku siedziba Akademii Kadr Ministerstwa Kultury i Pekińskiego Biura Ochrony Zabytków. Obiekt jest otwierany dla zwiedzających wyłącznie w Dniu Dziedzictwa Kulturowego, czyli 8 lipca każdego roku.
Historia Budowę świątyni rozpoczęto w 1347 roku, za rządów cesarza Togon-Temüra z mongolskiej dynastii Yuan, na otwartej przestrzeni na wschód od świątyni Konfucjusza. Świątynia Bailin, będąca wówczas największym obiektem tego typu w stolicy (zwanej w tym okresie Dadu), należała do wyznawców buddyjskiej tradycji Sakja, popularnej wśród mongolskich władców. Po przejęciu władzy przez dynastię Ming w 1368 roku i przeniesieniu stolicy do Nankinu znaczenie świątyni znacznie zmalało, a klasztor popadł w ruinę. Dopiero w 1447 roku cesarz Zhengtong zarządził remont klasztoru, a w kolejnych latach nakazał budowę niewielkiego placu przed główną bramą świątyni.