Zorkij 3 Model 3 (produkowany od 1951) wprowadził znaczące zmiany. Zwiększono zakres czasów otwarcia migawki, od 1 sekundy, do 1/1000 sekundy. Unowocześniono tył aparatu (zamieniono system zaczerpnięty z Leica w którym wyłącznie spód był zdejmowany, na demontowaną całą tylną obudowę komory), ułatwiając wymianę filmu, oraz sprzężono dalmierz z wizjerem. Model 3M (w produkcji od 1954), różnił się pokrętłem ustawiania czasów otwarcia migawki. Produkcję obu aparatów, zakończono w 1956 roku.
Zorkij 4 W latach 1951-1956 produkowano przejściowy model, Zorkij 3S. Od poprzednika różnił się wyglądem, oraz dodanym gniazdem synchronizacji z lampą błyskową. W 1956, do produkcji trafił właściwy model 4, który wniósł do konstrukcji samowyzwalacz. Aparat posiadał wymienne obiektywy z gwintem 39x1, kompatybilnym z Leica. Sprzedawany był z obiektywem Jupiter-8 1:2/50 lub Industar-50 1:3,5/50. Wyposażono go w migawkę płócienną, szczelinową o przebiegu poziomym, synchronizowaną z lampą błyskową przy czasie 1/30 s. Wizjer lunetkowy z powiększeniem pola obrazu był sprzężony z dalmierzem, a także wyposażony w korektę ostrości wzroku. Aparat był produkowany w ogromnym nakładzie (ponad 1 700 000 sztuk) i jako pierwszy model trafił masowo na eksport.