Federico III da Montefeltro lub też Frederico di Montefeltro (ur. 7 czerwca 1422 – zm. 10 września 1482 w Ferrarze), władca Urbino od roku 1444 do śmierci (od 1474 książę) z dynastii Montefeltro był jednym z najbardziej wyróżniających się kondotierów włoskiego renesansu, gonfaloniere papieski.
Znany jako fundator wielkiej biblioteki w Urbino, która w latach świetności nieznacznie tylko ustępowała Bibliotece Watykańskiej, a także jako mecenas rozlicznych twórców, którzy przebywali na jego dworze w Palazzo Ducale w Urbino, jednej z pereł architektury wczesnego renesansu, dzieła Luciana Laurany i Francesca di Giorgio Martiniego.
Młodość thumb|left|190px|Federico da Montefeltro z synem Guidobaldo, mal. Pedro Berruguete. Federico przyszedł na świat w Castello di Petroia w Gubbio jako nieślubny syn Guidantonia da Montefeltro, władcy Urbino, Gubbio i Casteldurante, księcia Spoleto. W dwa lata później został, decyzją papieża Marcina V i za zgodą żony Guidantonia, Cateriny Colonna, bratanicy papieskiej, uznany pełnoprawnym członkiem rodu Montefeltro.