Delegaci ukraińscy byli najbardziej atakowani przez Kaspra Cięglewicza, który negował w ogóle fakt istnienia narodowości i języka ukraińskiego.
Po burzliwych dyskusjach, i w obliczu klęski, 7 czerwca spotkały się podkomisje polska i ruska, i wspólnie (jako komisja galicyjska) podjęły decyzję o podpisaniu ugody, zwanej Żądaniami Rusinów w Galicji. Ugoda przyjmowała zasadę równouprawnienia języka ukraińskiego w urzędach (§ 1) i w szkołach (§ 2); zakładała utworzenie wspólnej gwardii narodowej (§ 3), oraz wspólnej władzy centralnej i sejmu (§ 4); przyjmowała zasadę zrównania obrządków i praw duchowieństwa (§ 5); gwarantowała prawa narodowe i polityczne, które miały znaleźć się w przyszłej konstytucji (§ 6). W § 7 stwierdzała, że uznanie potrzeby i terminu podziału Galicji na dwa okręgi administracyjne pozostawia sejmowi ustawodawczemu.
Ugoda ta była sukcesem obu stron, i miała być wzorem dla Węgrów do wprowadzenia podobnych rozwiązań na Słowacji, w Siedmiogrodzie i na pograniczu serbsko-chorwackim.