Torpedowce typu Sleipner – seria norweskich okrętów z okresu II wojny światowej i powojennego, składająca się z sześciu okrętów. Klasyfikowane oryginalnie jako niszczyciele, w rzeczywistości odpowiadały klasie torpedowców. Trzy ostatnie, nieco większe, klasyfikowane też bywają jako odrębny typ Odin. Od 1937 roku do kampanii norweskiej w 1940 roku do służby w marynarce Norwegii weszły cztery okręty z sześciu zamówionych, które wzięły udział w walkach. Po upadku Norwegii, dwa zdobyte i dwa nowo ukończone okręty wcielono do niemieckiej Kriegsmarine, natomiast jeden operował z portów brytyjskich. Pięć okrętów przetrwało wojnę, po której powróciły do marynarki norweskiej, przeklasyfikowane na fregaty. Wycofano je ze służby do 1959 roku.
Wyporność standardowa okrętów wynosiła około 600 ton, a pełna ponad 700 ton. Napędzały je turbiny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 32 węzłów. Zasadnicze uzbrojenie stanowiły trzy lub dwa działa kalibru 102 mm, broń przeciwlotnicza i dwie wyrzutnie torpedowe.