Dialekt molizańsko-chorwacki – etnolekt z grupy zachodniej języków południowosłowiańskich, zwykle klasyfikowany jako odmiana języka chorwackiego, używany we włoskim regionie Molise, w prowincji Campobasso (Chorwaci molizańscy) oraz w australijskim regionie Perth i w Argentynie. Bywa zaliczana do gwar ikawskiego dialektu Istrii uznawanego za część narzecza sztokawskiego lub czakawskiego albo też do dialektu młodszego ikawskiego (sztokawskiego).
Gwara ta, z racji oderwania od macierzystego dialektu w pierwszej połowie XVI wieku wraz z osiedleniem się ludności słowiańskiej we Włoszech, cechuje się licznymi archaizmami w gramatyce i leksyce.
Fonetyka Gwara ta charakteryzuje się bardzo niekonsekwentnym miejscem akcentu i związanymi z tym licznymi dubletami akcentowymi. Dodatkowo pod wpływem języka włoskiego doszło do redukcji nieakcentowanych sylab, często połączonej z ich zanikiem, np. udovca~dovca, kolca < udovica, kolica.
System samogłoskowy składa się z pięciu elementów – //, //, //, //, //, podobnie jak w pozostałych gwarach ikawskich Istrii.
Gwara molizańskich Chorwatów wykazuje konsekwentny ikawizm (przejście jacia *ě we wszystkich pozycjach *i), np.