Powieszenie Wasyla Lewskiego (oryg. bułg. Обесването на Васил Левски) – wiersz Christo Botewa opublikowany po raz pierwszy w 1876, już po śmierci autora.
Utwór został napisany przez Botewa po egzekucji Wasyla Lewskiego, bułgarskiego rewolucjonisty i działacza niepodległościowego, która miała miejsce w Sofii 6 lutego 1873Ch. Botew, Wybór pism, s.51. Botew poznał Lewskiego w czasie pobytu na emigracji w Rumunii; zimą 1868/1869 mieszkali razem i wspólnie rozwijali swoje radykalnie rewolucyjne poglądyH. Batowski, Wstęp, s. XLI.
Jest to wiersz rymowany, podzielony na pięć czterowersowych strof. W pierwszych dwóch z nich podmiot liryczny zwraca się do swojej matki-ojczyzny, pytając ją, dlaczego rzewnie płacze, następnie zaś do kruka, pytając z kolei, nad czyim grobem kracze. Następnie wzywa ojczyznę, by rozpaczała dalej, gdyż widział w Sofii powieszonego na szubienicy syna Bułgarii – tytułowego Wasyla Lewskiego. Jego śmierć budzi żałobny nastrój całej natury: wyją psy i wilki, kraczą kruki, nadchodzi zima, wiatr roznosi po polach ciernie.