Księga została podzielona na trzy części, część historyczna Starego Testamentu (ff. 6 + 295), następnie Prorocy (ff. 4 + 192) i Nowy Testament (ff. 1 + 123 + 1). Do oprawienia zatrudniono introligatora z zagranicy, który oprawił połowę wydrukowanych egzemplarzy. Kolejne 120 egzemplarzy w celu oprawienia wysłano do Kopenhagi, a resztę przydzielono Islandczykowi, który nauczył się oprawiania książek od zatrudnionego obcokrajowca. Księga była droga – jej cena odpowiadała wartości dwóch do trzech krów. Każdy kościół lokalny został zobowiązany do zakupu egzemplarza tej Biblii, (zakup był dotowany z fundacji królewskiej utworzonej przez króla duńskiego, który wszystkie parafie w Islandii obłożył specjalnym podatkiem).
Guðbrandsbiblía, podobnie jak większość książek na Islandii w tamtym czasie, została wydrukowana szwabachą. Litery są wyraźne, a większość druku została bardzo dobrze wykonana. Jest uznawana za przykład nowoczesnego wydawnictwa islandzkiego w swoich czasach. Przekład zawiera 29 drzeworytów (dwa zostały drukowane dwukrotnie). Drzeworyty biskup Guðbrandur Þorláksson nabył z zagranicy.