Léon Young de Blankenheim (ur. 13 grudnia 1837 w Chaumont, zm. 29 kwietnia 1863 pod Brdowem) – francuski oficer, podpułkownik w powstaniu styczniowym.
Życiorys Léon Young de Blankenheim (także jako: Léon Junck de Blankenheim) urodził się 13 grudnia 1837 w Chaumont. Posiadał tytuł hrabiego. Jego rodzicami byli Karl-Mathias (Charles-Mathieu) JunckZ tego względu niekiedy spotyka się formę „Leon Junck de Blankenheim”. (pochodzenia pruskiego i naturalizowany we Francji w 1818, kawaler Legii Honorowej) i Camille-Leocadie Audry.
Przed 1863 był oficerem armii francuskiej. Był żołnierzem 88 pułku piechoty liniowej, 92 pułku piechoty, w stopniu podporucznika służył w szeregach 28 pułku piechoty.
Został zwerbowany przez Hotel Lambert, po czym wziął dymisję z armii i jako ochotnik przyłączył się do powstania styczniowego po stronie polskiej. Otrzymał nominację na pułkownika. W marcu 1863 powierzono mu dowództwo jednego z trzech oddziałów ochotników tworzonych przez poznański Komitet Działyńskiego. Początkowo działał z oddziałem na ziemi kaliskiej. Po włączeniu ludzi pod komendą Seifrieda, Solnickiego i Oborskiego pułkownik Young de Blankenheim dowodził oddziałem liczącym prawie 100 ludzi. Brał udział w walkach na Kujawach. Brał udział w zwycięskiej II bitwie pod Nową Wsią 26 kwietnia 1863.