Tomasz Zieliński (ur. 29 grudnia 1790 w Zblęgu, zm. 12 marca 1869 w Kościelnej Wsi) – oficer armii carskiej. W 1831 roku sprawował nadzór wojskowo-sanitarny w Kiszyniowie. Nigdy nie uległ rusyfikacji. Dla mieszkańców Osięcin zasłużył się ofiarną pomocą w czasie walki z cholerą w 1852.
Młodość i kariera wojskowa w armii carskiej Jego rodzicami byli Wawrzyniec i Katarzyna Monika z domu Kościńska. W latach 1802–1810 uczył się w Szkole Łacińskiej Ojców Reformatorów w Pakości. Odbył też aplikację w Trybunale Cywilnym w Bydgoszczy, gdzie uzyskał stopień kancelisty objął stanowisko sekretarza w Biurze Prokuratora Królewskiego. Następnie został wcielony do armii carskiej. 7 kwietnia 1815 roku znalazł się jako podoficer w Pułku Elisawengradzkim. Potem jego kariera wojskowa systematycznie się rozwijała, aż uzyskał stopień podpułkownika. 20 grudnia 1831 roku na własną prośbę, ukazem z 20 października 1832 r. wystąpił z armii carskiej.
Powrót w rodzinne strony Po wystąpieniu z armii dostawał wiele intratnych propozycji na stanowiska wojskowe, jednak wszystkie odrzucił. W 1884 r. kupił kolonię w rodzinnym Zblęgu i od swego nazwiska nazwał ją Zieliń. W 1837 roku kupił dobra Konary i Ozdoba. Za dotychczasowe zasługi decyzją Rady Stanu Królestwa Polskiego otrzymał w 1839 roku dziedziczny tytuł szlachecki.