Jesienią w Varaždinie rozpoczął się werbunek ochotników. Zgłosiło się ok. 1,5 tys. Ukraińców i Rusinów. Część z nich była członkami Ukraińskiej Partii Faszystowskiej. Oficerami zostali Chorwaci. Szkolenie jednostki prowadzili nie tylko oficerowie Chorwackiej Domobrany, ale też b. oficerowie Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej, mieszkający przed wojną w Jugosławii. Wiosną 1942 r. jednostkę nazwano oficjalnie 1 Kompanią Ukraińskich Legionistów. Dowództwo objął nieznany b. oficer Armii Czynnej URL. Legioniści nosili mundury chorwackie z tarczką z tryzubem na ramieniu. Latem jednostka została skierowana do walki przeciwko serbskim czetnikom. Były one prowadzone w Bośni w rejonie Prnjavor-Derventa-Kozara. Ukraińcy byli jednak rozczarowani, że wbrew pierwotnym planom nie wysłano ich na front wschodni. Ponadto kompania została przekazana z Domobrany do Sił Zbrojnych Ustaszy. W rezultacie do masowych dezercji. W ciągu roku liczebność jednostki spadła do zaledwie ok. 150 żołnierzy. Legioniści nie okazali się tak żądni krwi, jak ustasze. Do wiosny 1943 r. udawało im się unikać większych strat, gdyż przeważnie byli trzymani w rezerwie. Doszło wówczas do ciężkich walk w rejonie Bihacia. Nowym dowódcą został wówczas Władymyr Pankiw, pełniący wcześniej funkcję oficera propagandowego. Pod koniec 1943 r. jednostka liczyła już tylko ok.