15 sierpnia tego samego roku rozpoczął on budowę plebanii i przystąpił do urządzania ogrodu przy kościele.
14 stycznia 1968 roku w kościele po raz pierwszy w historii polskiego rocka została zaprezentowana msza beatowa, „Pan przyjacielem moim”, skomponowana przez Katarzynę Gärtner do tekstów Kazimierza Grześkowiaka. 8 utworów składających się na mszę, wykonał jeden z czołowych zespołów big beatowych, Czerwono-Czarni. Mszę zamówił u niej rok wcześniej ks. Leon Kantorski z inicjatywy zespołu Trapiści, którym już w 1965 roku zezwolił na przygrywanie podczas mszy.
W maju 1980 w świątyni miała miejsce głodówka – protest solidarnościowy działaczy polskiej opozycji demokratycznej.
W latach 1985–1988 w związku z koniecznością zapewnienia odpowiednich warunków uczestnictwa w liturgii, kościół rozbudowano według projektu arch. Janusza Tofila i inż. Andrzeja Gierosa. Wyłoniona w zamkniętym konkursie koncepcja obejmowała powiększenie nawy głównej o 250 m², utrzymanie dotychczasowego stylu istniejącej świątyni, zachowanie przejazdu dla pojazdów biorących udział w autosacrum, otwarcie widoku na prezbiterium z nawy głównej oraz stworzenie przylegającej do niej przeszklonej przestrzeni dla matek z dziećmi.