Mitrydates II lub Mitrydates VII (gr. Μιθριδάτης, Mithridátēs; zm. 83 p.n.e.) – książę pontyjski z dynastii Mitrydatydów, wódz pontyjski, król Kolchidy pod zwierzchnością pontyjską od 85 p.n.e. do swej śmierci. Najstarszy syn Mitrdatesa I (VI) Eupatora Dionizosa, króla Pontu i Bosporu.

Część uczonych uważa, że Mitrydates był gubernatorem lub wicekrólem Pontu i Bosporu lub samego Bosporu, chociaż nie ma na to bezpośrednich źródeł. W 85 r. ojciec wyznaczył go dowódcą armii, z którą miał się przeciwstawić rzymskiemu wodzowi Gajuszowi Flawiuszowi Fimbrii. Ten, bowiem po zbuntowaniu się przeciwko konsulowi Lucjuszowi Waleriuszowi Flakkusowi i zabiciu go, prowadził na własną rękę wojnę na terenie Azji Mniejszej. Mitrydates, chociaż wsparty przez Taksilesa, Diofantosa i Menandra, trzech najzdolniejszych wodzów Mitrydatesa, został całkowicie pokonany przez Rzymianina, który zaskoczył jego obóz oraz wyciął większą część wojsk;