XXIX, Szczepański powoływał się zarówno na Editio minor: Griechisches Neues Testament Text mit kurzem Apparat (1913), jak też Editio major: Die Schriften des Neuen Testaments in ihrer ältesten erreichbarren Textgestalt hergestellt auf grund ihrer Textgeschichte (1902-1913); różnice zob.
Charakterystyka przekładów Swoje zasady przekładu Szczepański wyłożył w obszernej przedmowie do Czterech Ewangelii z 1917. Oparł je na trzech punktach: nowości, wierności oraz krytycznościSzczepański (1917), op. cit., s. XXIV-XXVII..
Przekład Szczepańskiego był „całkowicie nowy" i niezależny od Biblii Wujka, choć pozostawiał te zdania, z którymi „zbyt już się zżyło całe społeczeństwo polskie, bo przeszły one prawie w jego przysłowia"Szczepański (1917), op. cit., s. XXV.. Czasami zachowywał archaizmy w celu podkreślenia jakiegoś bardziej uroczystego miejsca. W przeciwieństwie jednak do starszych przekładów Szczepański naśladował prostotę stylu opowiadania biblijnego, co było konsekwencją uwag biblistów i teologów.