Bernard O’Connor (Connor) (ur. 1666 w hrabstwie Kerry, zm. 1698 w Londynie) – irlandzki lekarz i przyrodnik, pisarz oraz historyk, nadworny lekarz Jana III Sobieskiego.
Część badaczy twierdzi, że studiował medycynę w Montpellier i w Paryżu. Tytuł doktora uzyskał 18 września 1693 w Reims. W swojej dysertacji doktorskiej przedstawił najwcześniejszy znany opis zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.
Przypuszcza się, że podczas pobytu we Francji poznał synów kanclerza koronnego Jana Wielopolskiego, i wraz z nimi udał się do Włoch, a potem do Warszawy. Przyjęto go na dwór królewski z rekomendacji posła weneckiego Hieronima Alberto de Conti. Królowi służył do 1694 roku, kiedy to opuścił Warszawę jako lekarz w orszaku królewny Teresy Kunegundy. Po krótkim pobycie w Holandii udał się do Londynu. Od maja 1695 prowadził w Oksfordzie wykłady dla studentów. W następnym miesiącu powrócił do Londynu i 20 czerwca 1695 r. został przyjęty na członka Royal Society. 6 kwietnia 1696 r. uzyskał tytuł licencjata Królewskiego Kolegium Lekarzy w Londynie.
Prowadził lukratywną praktykę lekarską w Londynie. Zmarł po krótkiej chorobie (prawdopodobnie była to malaria). Został pochowany na cmentarzu przy kościele St.