W chwili wejścia do służby główne uzbrojenie pancernika składało się z czterech dział Mk III kal. 254 mm (10 cali), o długości lufy równej 32 kalibrom (według innego źródła 40 kalibrów), umieszczonych po dwa w pancernych, otwartych od tyłu barbetach na pokładach dziobowym i rufowym, o maksymalnym kącie elewacji 35° (według innego źródła 30°) i zapasie amunicji wynoszącym 105 jednostek na lufę. Artylerię średnią stanowiło 10 dział szybkostrzelnych Mk II kal. 152 mm, z których sześć było umieszczonych w kazamatach na pokładzie bateryjnym na śródokręciu, po trzy na burcie, zaś pozostałe cztery w kazamatach nadbudówki o pokład wyżej, w rogach baterii dział 12-funtowych (kal. 76 mm). Te ostatnie, w liczbie 12, służyły do obrony przed atakami torpedowców i były rozmieszczone na opancerzonych stanowiskach na burtach (osiem) oraz w kazamatach na dziobie i rufie (pozostałe cztery, później przeniesione na górny pancerz barbet artylerii głównego kalibru). Zapas pocisków liczył 200 jednostek na lufę. Uzbrojenie artyleryjskie uzupełniało 12 szybkostrzelnych dział 3-funtowych Hotchkissa (kal. 47 mm) oraz zmienna ilość karabinów maszynowych systemu Maxima. Ponadto pancernik posiadał pięć wyrzutni torpedowych kal. 450 mm, cztery podwodne oraz jedną nadwodną na rufie. W 1902 roku usunięto działa kal.