Królestwo Anglii Wschodniej (także Królestwo Wschodnich Anglów, , Kingdom of the East Angles; ; ) – założone około roku 520 przez przybyłych z Szlezwiku Anglów, było jednym z królestw heptarchii anglosaskiej. Przez krótki czas po zwycięstwie nad Nortumbrią około roku 616 było najpotężniejszym z królestw anglosaskich. Nie trwało to jednak długo, bowiem w przeciągu kolejnych czterdziestu zostało podporządkowane Mercjanom. W 870 roku podbite przez Duńczyków, którzy osiedlili się tam na stałe dziewięć lat później. W 917 roku przekazane Edwardowi Starszemu i inkorporowane do królestwa Anglii. Termin „Anglia Wschodnia” (ang. East Anglia) przetrwał w postaci nazwy geograficznejHierarchiczna lista nomenklatury jednostek terytorialnych i regionów statystycznych Europy, (6 marca 2010).
Anglosaskie królestwo thumb|Ziemie ojczyste Jutów, Anglów, Sasów, Fryzyjczyków i Franków, a także ziemie najeżdżane i kolonizowane Anglia Wschodnia pojawiła się po zjednoczeniu Anglów zamieszkujących terytorium należące wcześniej do Icenów. Dynastią panującą byli Wuffingowie. Przez krótki okres na początku VII wieku należała do najpotężniejszych królestw Brytanii, rozciągając władzę nad całą wschodnią częścią wyspy.