Niepodległość Anglii Wschodniej została przywrócona poprzez rebelię Ethelstana z 825 roku, po przegranej Mercji jaką zgotował jej Egbert z Wesseksu w bitwie pod Ellandun. Próba odzyskania władzy nad wyzwolonym królestwem przez Beornwulfa z Mercji skończyła się klęską i śmiercią pretendenta. Taki sam los przypadł w udziale Ludece w 827 roku. Ethelstan zaakceptował Egberta jako suzerena, jednak w przeciwieństwie do innych południowo-wschodnich królestw włączonych do Mercji w VIII wieku, a później Wesseksu, Anglia Wschodnia zachowała niepodległość, będąc jedynym angielskim państwem na terenie podzielonym pomiędzy Wessex, Mercję i Nortumbrię.
Duńskie dominium W roku 865 Anglia Wschodnia została najechana przez Wielką Armię Duńczyków, która zagrabiła wszystkie konie ruszając na Nortumbrię. Najeźdźcy powrócili pięć lat później, pokonując i zabijając króla Edmunda, który niebawem został uznany za męczennika i kanonizowany. Mając cały kraj pod kontrolą Duńczycy sadzali na tron kolejnych marionetkowych władców, a sami angażowali się w walkę z Mercją i Wesseksem. W 871 roku do Brytanii przypłynęła kolejna fala Duńczyków, jednakże zajęci intensywnym osadnictwem w Mercji i Nortumbrii nie mieli dostatecznych sił, aby sprostać potężnemu Alfredowi Wielkiemu i w 878 zostali pokonani.