Sieradzanie – grupa etnograficzna ludności polskiej, zamieszkująca zachodnią część ziemi sieradzkiej. Do XX wieku stanowili wyrazisty typ etnograficzny, następnie w dużej mierze ulegli nadchodzącej niwelacji (unifikacji). Najwięcej cech tradycyjnej kultury ludowej zachowano w okolicy samego Sieradza.
Według Jana Stanisława Bystronia Sieradzanie należą do jednej z ośmiu pierwotnych grup podziału etnograficznego ludności polskiej. Podlegali oni jednak silnym wpływom sąsiednich regionów – Śląska, Wielkopolski i Małopolski – szybko tracąc pozycję wielkiej samoistnej grupy o własnych cechach kulturowych i stając się ogniwem pośrednim między nimi.
Zasięg terytorialny W szerszym ujęciu mianem Sieradzan określa się zespół grup etnograficznych zamieszkujących cały obszar ziemi sieradzkiej, w tym grupę piotrkowską (nieposiadającą zdecydowanej nazwy regionalnej, wyróżniającą się m.in. strojem) oraz radomszczańsko-wieluńską, zamieszkującą również część województwa śląskiego. Janusz Kamocki zaliczył tu również silnie odrębną kulturowo ludność Opoczyńskiego, w podziale na krainy historyczne zaliczającą się do Małopolski.