Armia Czynna URL znalazła się w tzw. „trójkącie śmierci”: od północy atakowały oddziały bolszewickie, od południa Białych, zaś od zachodu podeszły wojska polskie. Doszło wówczas do I pochodu zimowego w celu wyrwania się z okrążenia. Uczestniczyła w nim 3 DStrz., ale bez dowódcy płk. O. Udowyczenki, który zachorował na tyfus. Zastąpił go płk W. Olszewskij, a następnie płk Wałentyn Trutenko. Liczebność dywizji wynosiła zaledwie ok. 500 pieszych i ok. 110 konnych wyposażonych w 16 karabinów maszynowych i 5 dział. 18 grudnia Ukraińcy zajęli wsie Staryj i Nowyj Żywotiw, wyrzucając z nich tyłowe oddziały białych. Wobec zbliżania się dużych sił wojsk Białych dywizja 25 grudnia zaczęła wycofywać się ze swoich pozycji, ale po silnym ataku została rozbita. Uratowały się jedynie konna sotnia 9 Pułku Strzeleckiego i konna sotnia 8 Czarnomorskiego Pułku, a także częściowo sztab dywizji. Resztki jednostki utworzyły 3 Mieszany Pułk Konny pod dowództwem płk. Hnata Stefaniwa. Jego zastępcami byli płk. O. Wiszniewskij i płk G. Cziżewskij. Chory płk O. Udowyczenko został przewieziony przez białych do Odessy, gdzie przebywał do pocz. lutego 1920 r. Kiedy pod miasto podeszły wojska bolszewickie, płk O. Udowyczenko wraz z jeńcami ukraińskimi przedostał się do Mohylowa, gdzie nawiązał kontakt z komendantem miasta sotnikiem Jaroszczukiem.