Zamek w Drohiczynie – zbudowany w Drohiczynie na skarpie nad rzeką Bug, w XIV lub XV wieku przez książąt litewskich lub mazowieckich.
Historia
thumb|240px|Góra Zamkowa w XIX wieku z widoczną pieczarą thumb|240px|Góra Zamkowa w I połowie XIX wieku
Pierwszy drewniany gród w miejscu zamku powstał w XII-XIII wieku. Warownia ta była wielokrotnie niszczona podczas najazdów. W 1382 roku gród został zniszczony przez księcia Janusza Mazowieckiego. Następnie w 1383 r. podczas zdobywania zamku przez Jagiełłę, według słów Stryjkowskiego, Rusini będący w zamku w służbie mazowieckiej, podłożyli nocą ogień pod drewniane obwarowania i uciekli na stronę litewską. Wojewoda Sasin wraz z resztkami mazowieckiej osady zamku został wzięty do niewoli. W 1505 większe prace budowlane prowadził na zamku namiestnik drohicki Jan Steckowicz Dołubowski. Po bitwie pod Wielką koło Pskowa od 1519 roku na zamku przetrzymywano przez wiele lat 52 jeńców moskiewskich. Zamek odbudowany w czasach panowania Jagiellonów, uległ z czasem przekształceniu w siedzibę administracyjną i sądową tracąc znaczenie militarne. W 1565 roku na sejmie walnym w Wilnie szlachta poprosiła żeby król Zygmunt August zbudował wieże obronne na zamkach w Barańsku, Mielniku i Drohiczynie co król rozkazał wykonać w decyzji z 20 stycznia 1566 roku.