Władysław Płonka (ur. 31 stycznia 1895 w Jodłowniku, zm. wiosna 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wojciecha i Anny z Drożdżów. Ukończył szkołę powszechną w Szczyrzycu koło Limanowej, W latach 1908-1914 kształcił się w II Szkole Realnej w Krakowie (maturę uzyskał w 1927 r. w gimnazjum w Stanisławowie) . W czasie I wojny światowej od 4 sierpnia 1914 r. w oddziałach strzeleckich i Legionach Polskich. Przydzielony do 9 kompanii 2 pułku piechoty LP, brał udział w walkach w Karpatach, podczas których w styczniu 1915 r. został ranny. Po wyleczeniu się z ran latem 1915 r. otrzymał przydział do 2 pułku ułanów. W jego składzie uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu (1915-1916), z którym walczył do kryzysu przysięgowego. Od września służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. W następstwie przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) po likwidacji pułku (19 lutego) zakończył służbę w Legionach. Od 1918 w Wojsku Polskim w oddziałach kawalerii grupy rotmistrza Borkowskiego (późniejszy 9 pułk ułanów). Od listopada 1918 r. w stopniu ppor. kaw. brał udział w walkach z Ukraińcami w rejonie Lwowa. Dwukrotnie ranny pod Mościskami i Radziechowem. W 1920 r. awansował na stopień por.