Wojna duńsko-hanzeatycka (1367–1370) – konflikt zbrojny między Danią a Związkiem Hanzeatyckim i jego sprzymierzeńcami.
Tło Pierwsze starcia między Danią a miastami Hanzy, które posiadały niezależne wojsko, miały miejsce w 1362. Wówczas Hanza wypowiedziała wojnę Danii, ponieważ ta rok wcześniej zajęła szwedzką Olandię i Gotlandię wraz z miastem handlowym Visby, co było ciosem w interesy miast Hanzy. Wówczas Hanza zawiązała antyduński sojusz ze Szwecją i Norwegią. Wojska hanzeatyckie zdobyły Kopenhagę, jednak Duńczycy rozbili flotę Hanzy na wodach Sundu. Po bitwie sprzymierzeńcy zaprzestali działań na terytorium Danii i podpisali rozejm 12 listopada 1362.
W czasie pokoju Dania panowała na wodach południowo-zachodniego Bałtyku, natomiast Hanza przygotowywała się do nowej wojny, by wywalczyć przywileje swobodnego handlu. Hanza oprócz budowania floty wojennej szukała sojuszników w nowej wojnie. Za Związkiem Hanzeatyckim opowiedział się król Szwecji Albrecht Meklemburski oraz jego ojciec panujący w Meklemburgii – Albrecht II Wielki, Holandia, a także władca Holsztynu Henryk Żelazny. Za Danią opowiedział się władca Norwegii Haakon VI oraz zdetronizowany król Szwecji Magnus Eriksson.