Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium), tasiemiec świński – gatunek tasiemca (Cestoda) z rzędu Cyclophyllidea. Pasożyt wewnętrzny człowieka, wywołujący dwie choroby: tasiemczycę (tenioza, łac. tæniasis) oraz wągrzycę (cysticerkoza, łac. cysticercosis). Jest gatunkiem kosmopolitycznym, chociaż najczęściej występuje na obszarach o niskim poziomie higieny osobistej. Jego zasięg występowania jest szerszy niż u tasiemca nieuzbrojonego (T. saginata). Znany był już w czasach biblijnych.
Morfologia Dojrzały osobnik mierzy zazwyczaj 2–4 m długości (chociaż wyjątkowo mogą osiągać nawet 8 m) i zbudowany jest z 800–1000 proglotydów (członów). Jego kulista główka (scolex) o średnicy 1 mm ma cztery półkoliste przyssawki oraz wysuwalny ryjek z podwójnym wieńcem 25–30 haczyków. Przedsionki płciowe w proglotydach rozrodczych są ułożone naprzemiennie, mają trzypłatowy jajnik oraz o połowę mniej jąder niż w przypadku tasiemca nieuzbrojonego. Proglotydy maciczne są mniejsze i zawierają o wiele mniej jaj niż u tasiemca nieuzbrojonego, zaś ich macica ma 5–6 bocznych odgałęzień po obu stronach.