thumb|Obraz Jezusa Miłosiernego, przed którym odmawia się koronkę. Jest to pierwszy historycznie wizerunek Jezusa, namalowany według wizji św. Faustyny i pod jej kierownictwem przez mal. Eugeniusza Kazimirowskiego w Wilnie w 1934 r. Koronka do Miłosierdzia Bożego – modlitwa w Kościele rzymskokatolickim poświęcona tajemnicy Bożego Miłosierdzia, miłości Boga do grzeszników. Jak każda koronka, jest ona zbiorem modlitw powtarzanych określoną liczbę razy, liczonych przy pomocy paciorków, takich samych jak te, których używa się w różańcu. W centrum tej modlitwy znajduje się tajemnica misterium paschalnego: męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.
Najbardziej rozpowszechniona koronka do Bożego Miłosierdzia została przekazana przez św. Siostrę Faustynę Kowalską.
Koronka św. Faustyny Kowalskiej Według siostry Faustyny Kowalskiej koronkę przekazał jej w objawieniu Jezus Chrystus w dniach 13 i 14 września 1935 roku w Wilnie. Jest ona jedną z praktycznych, modlitewnych dróg wprowadzenia w życie Kościoła orędzia o Bożym miłosierdziu, opisanego przez Siostrę w Dzienniczku. Odmawiana indywidualnie i wspólnotowo wobec tak kontemplowanego Chrystusa, koronka ma pomóc chrześcijanom pojednać się z Bogiem, nawrócić się i otrzymać dar łaski, wzbudzającej w nich ufność do Boga.