Próba ta wpisuje się jednak w cały ciąg amerykańskich niepowodzeń związanych z bronią torpedową, które trapiły amerykańską marynarkę wojenną aż do końca 1943 roku, kiedy udało się w końcu rozwiązać szereg problemów technicznych związanych z konstrukcjami nie wystarczająco przetestowanych przed wybuchem wojny torpedWildenberg, Polmar: Ship killers..., s. 113.

Swój końcowy sukces pod Balikpapanem amerykańskie okręty zawdzięczały w dużej mierze nieporadności japońskich okrętów eskorty, których dowódcy błędnie wzięli wrogie okręty za własne jednostki, co zapewniło amerykańskim niszczycielom ważny element zaskoczenia. Mimo iż 59 Dywizjon Niszczycieli zatopił bez strat własnych cztery nieprzyjacielskie transportowce oraz okręt patrolowy, aliancka admiralicja rankiem 24 stycznia wyraziła głębokie rozczarowanie, iż nie wykorzystano dogodnej okazji do zatopienia większej liczby transportowców i tym samym opóźnienia japońskiego lądowania. Zwycięstwo pod Balikpapan nie miało bowiem większego przełożenia na dalszy przebieg kampanii w Holenderskich Indiach Wschodnich.