thumb|Błyskawice nad Catatumbo w nocy thumb|Błyskawice nad Catatumbo w nocy Wyładowania atmosferyczne nad Catatumbo (hiszp. Relámpago del Catatumbo) – fenomen przyrodniczy w Wenezueli u ujścia rzeki Catatumbo do jeziora Maracaibo, w Parku Narodowym Ciénagas del Catatumbo, polegający na bardzo intensywnych wyładowaniach atmosferycznych, trwających ok. 300 dni w roku przez ok. 9 godzin dziennie.
Jezioro Maracaibo jest regionem o najwyższej intensywności wyładowań na świecie. Szacuje się, że w ciągu roku uderza tu średnio 250 piorunów na każdy kilometr kwadratowy.
Światło generowane przez wyładowania jest widoczne z odległości setek kilometrów i wykorzystywane było do nawigacji przez załogi statków, stąd też zyskało przydomek „latarni z Maracaibo” i „latarni Catatumbo”. W 1499 roku Amerigo Vespucci dotarł do jeziora Maracaibo, gdzie znajdowała się osada z chat na palach, którą nazwał Wenezuelą lub „małą Wenecją”. Hiszpański pisarz Lope de Vega (1562–1635) wzmiankował wyładowania nad Catatumbo w swoim wierszu La Dragontea (1598). Współcześnie fenomen nazywany jest również „nigdy niekończącą się burzą nad Catatumbo” i stał się atrakcją turystyczną.