Po przekroczeniu Donu w rejonie chutorów Arpaczin i Wieseły w ostatnich dniach lutego zgrupowanie przeszło reorganizację stając się Oddziałem Wolnych Kozaków Dońskich.

Pierwszym celem było zajęcie stanicy Wielikokniażeskiej. Główne siły pod dowództwem gen. Popowa ruszyły w kierunku na Kaznieny Most, zaś oddział płka Mamontowa, który miał wesprzeć atak, na chutory Solieny i Szara-Bulik oraz stanicę Płatowską. Po przejściu zamarzniętej rzeki Manycz rozpoznanie wykazało, że operuje tam oddział bolszewicki Dumienki złożony z miejscowych chłopów. W celu jego zniszczenia płk Mamontow rozkazał zaatakować chutory Solieny i Szara-Bulik, co zakończyło się sukcesem bez strat własnych. Do najpoważniejszej walki z oddziałami bolszewickimi doszło w rejonie stanicy Andriejewskiej podczas przekraczania rzeki Sał.

thumb|left|200px|Krzyż Marszu Stepowego. Na awersie napis „za marsz stepowy” (ros. За Степной походъ 1918) z datami 12/II – 5/V. Marsz zakończył się powrotem do Nowoczerkaska 22 kwietnia 1918 r. Nie wszyscy powrócili, gdyż część Kozaków dołączyła na początku marszu do Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina. Były to oddziały wysłane w kierunku Rostowa nad Donem i Taganroga przez atamana Aleksandra Nazarowa.