W promieniu 65 km od miasta cesarz Anastazjusz rozkazał wybudować dodatkową linię umocnień, która w założeniu chronić miała miasto przed nagłymi atakami lądowymi (Mur Anastazjusza). Te wszystkie zabezpieczenia umożliwiły Konstantynopolowi odpierać ataki różnych ludów. Dla przykładu można podać tu odparte ataki: W roku 626 połączony atak Persów, Awarów i Słowian, Oblężenie Konstantynopola (674–678) przez Arabów, Oblężenie Konstantynopola (717–718) przez Arabów, Ataki Bułgarów w latach 813, 913 i 924, Atak Rusów na Konstantynopol (860), Ataki Rusów w 907, 941 oraz w 1043, Oblężenie miasta w latach 1090–1091 przez Seldżuków i Pieczyngów, Od 1393 lub 1394 do 1401 trwała blokada miasta przez Turków, W 1422 miało miejsce ostatnie nieudane tureckie oblężenie.
Zdobycie fortyfikacji Do czasów wprowadzenia do działań oblężniczych prochu palnego i dział, fortyfikacje miasta zostały zdobyte tylko podczas IV krucjaty w 1203, gdy 10 lipca okręty weneckie przerwały łańcuch zagradzający wejście do Złotego Rogu, a krzyżowcy przypuścili atak na mury miasta w rejonie zamku Blacherny i kolejny szturm 17 lipca, który doprowadził do przerwania obrony. Po raz drugi krzyżowcy zdobyli miasto w 1204 roku, gdy mury opanował hufiec Hugona z Saint-Pol i Piotra z Amiens.