Związek Polskich Inżynierów Kolejowych – jedna z działających w okresie międzywojennym w środowisku pracowników kolejowych organizacji związkowych, powstała w 1919. Angażował się w rozwiązywanie problemów bieżących na PKP, prowadził działalność odczytową i wydawniczą. Związek był współorganizatorem Stałej Delegacji Polskich Zrzeszeń Technicznych, od 1935 należał do Naczelnej Organizacji Inżynierów RP, Ligi Drogowej, Komitetu Stowarzyszeń Pracowników Kolejowych. Podejmował wysiłki zmierzające do utworzenia Związku Polskich Inżynierów Komunikacyjnych, które skończyły się niepowodzeniem. W ostatnim okresie skupiała członków w 11 kołach.
Wcześniej inżynierowie kolejowi byli zrzeszeni np. w Galicji (do 1918) - w Związku Inżynierów Cesarsko – Królewskich Austriackich Kolei Państwowych. W pracach źródłowych spotyka się też i inne nazwy tej samej organizacji - Stowarzyszenie Kolei Państwowych w Austrii, Towarzystwo Inżynierów c. k. Austriackich Kolei Państwowych, Towarzystwo Inżynierów Kolei Państwowych, Związek Inżynierów Kolejowych.