Kontaktowała się z tylnym wyrostkiem kości szczękowej, ale już raczej nie z kością jarzmową.
Kość przedszczękowa leży bardziej pionowo niż u krewnych zwierzęcia. Inną cechą diagnostyczną Zhuchengceratops jest głęboka kość zębowa, w połowie długości równa jednej trzeciej długości kości, wynoszącej około 50 cm i przekraczającej dzięki temu długość tej kości u leptoceratopsa. W środkowej części mierzy 18,0 cm. Natomiast w kierunku bocznym kość wydaje się cienka. Brzeg grzbietowy żuchwy mierzy 5 cm, a brzuszny tylko 1,5 cm. Z profilu przypomina swój homolog u leptoceratopsa. Powierzchnia boczna jest wklęsła, zwłaszcza w okolicy panewki stawowej. Cechą diagnostyczną są również obecne na przyśrodkowej powierzchni kości zębowej dwa doły, rozdzielone zakrzywionym grzbietem, grubym i przebiegającym w miejscu kontaktu z dużą kością spleniale. Obie te kości budują dno Meckelian groove. Dodatkowy dół znajduje się również na kości nadkątowej. Leży on do przodu od dołu panewkowego. Kolejną autapomorfią tej kości jest ostry wyrostek przednio-brzuszny. Półksiężycowatego kształtu dół maleńkiej kości stawowej również ogłoszono cechą diagnostyczną. Leży on do tyłu od dołu panewkowego. Jednakże leżące za kością zębową kości żuchwy są skrócone. Ponadto przyśrodkową część wyrostka dziobiastego buduje oddzielna kość.