Zgodnie z procedurą spadkową ciało przekazano do Muzeum Towarzystwa Historii Naturalnej w Manchesterze i udostępnione dla zwiedzających. Kolekcję muzeum przeniesiono później do Uniwersytetu Manchesterskiego, a pani Beswick, po ponad 110 latach, została w końcu pochowana, za wcześniejszym pozwoleniem i sugestią biskupa Manchesteru. Ceremonia pogrzebu odbyła się 22 lipca 1868 roku, na cmentarzu w dzielnicy Harpurhey. Jej grób pozostaje nieoznakowany.
Informacje ogólne thumb|left|250px|alt=A wooden coffin in a stone vault being opened by a shrouded figure inside|Antoine Wiertz L’Inhumation précipitée (Przedwczesny pogrzeb), 1854 W połowie XVIII wieku wśród społeczeństwa znacznie wzrosła obawa przed przypadkowym pogrzebaniem żywcem. Rozgorzały dyskusje na temat często niezauważalnych oznak życia u domniemanych denatów. W celu wychwycenia takich oznak, sugerowano wlewanie do ust octu z pieprzem czy przypalanie stóp, a nawet odbytu, rozżarzonym pogrzebaczem. W 1895 roku lekarz J.C. Ouseley stwierdził, że w Anglii i Walii aż 2700 osób zostaje co roku przedwcześnie pochowanych, chociaż inni szacowali, że dochodziło mniej więcej do 800 takich pochówków.