Bitwa pod Posadą – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 9–12 listopada 1330 roku pomiędzy siłami wojewody wołoskiego Basaraba a króla węgierskiego Karola Roberta.
Niewielkiej armii wołoskiej Basaraba, składającej się z konnicy i pieszych łuczników oraz miejscowych chłopów i pasterzy, udało się wciągnąć w zasadzkę i pobić 30-tysięczną armię węgierską w górzystym regionie na pograniczu Oltenii i Severinu.
Bitwa przyniosła wspaniałe zwycięstwo Wołochom i katastrofę Karolowi Robertowi, co stało się punktem zwrotnym w polityce królestwa węgierskiego muszącego – w zaistniałej sytuacji – odstąpić od planów sięgnięcia po wybrzeże Morza Czarnego. Dla Wołoszczyzny zwycięstwo oznaczało wzrost morale i początek dążenia do uniezależnienia się od ościennych potęg.
Podłoże konfliktu thumb|left|Armia Karola Roberta zaskoczona w wąwozie pod Posadą Do podjęcia kroków wojennych zachęcał króla wojewoda Siedmiogrodu oraz niejaki Dionizy, który później otrzymał tytuł bana Severinu.